cocarta.pl artystyczny serwis społeczności internetowej CSW w Toruniu

Tworzysz sztukę? Załóż konto i publikuj swoje prace.
Interesujesz się sztuką? Oglądaj, oceniaj i komentuj niezależną twórczość w internecie.

Przy nowo otwartym Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu powstał serwis społecznościowy, który stanowi platformę komunikacyjną i internetową galerią dla wszystkich osób działających artystycznie, zarówno amatorsko, jak i profesjonalnie.

Cocarta to pierwszy w polskojęzycznym internecie serwis dla artystów stworzony przez publiczną instytucję kultury.

Zapraszamy do uczestnictwa...
www.cocarta.pl
www.csw.torun.pl

Nie piszę, bo nie byłam. Nie mam ciśnienia, by gonić za wszystkim, co jest na topie. Wielkie nazwiska też nie bardzo robią na mnie wrażenie. Mój blog nie jest blogiem z cyklu "news". Wolę pisać nawet o starszych pracach, które mnie nurtują, są niejednoznaczne, wywołują niepokój, itp. A z tego, co piszesz, nie mam specjalnie czego żałować, że nie byłam :-) Zresztą nie lubię tej atmosfery, o której piszesz. Pozdrawiam

Przystojniaku ;-)

Masz rację, że byłoby ciekawie pokazać te pracę w NY.

Ale mam problem z tym, co piszesz, taki, jak często miewam przy płciowym określaniu prac. Praca kobiety bywa odczytywana jako dekonstruujaca pewne schematy i stereotypy, ale taka sama praca stworzona przez mezczyzne bedzie odczytana jako dyskryminujaca, i na odwrót. Please! To jest wlasnie dyskryminacja. Zakladanie, ze musimy kogos chronic, bo byl przez kulture dyskryminowany, jest slabszy, itp.???

Gdbyby te prace zrobiła osoba pochodzenia afroamerykańskiego (in. gdyby rzeczony Kozak byl afroamerykaninem), zostałoby to odczytane jako praca na temat wizerunku osoby czarnej (wyobrazenia owego dzikiego) w kulturze europejskiej, a wiec tak jak wg mnie te prace mozna czytac.
Sama widzialam na ubieglorocznych Documentach sporo prac odwolujacych sie wlasnie do tego wizerunku (n.in. K.J. Marschalla).

Chociaz oczywiscie, masz sporo racji, wskazujac na problem wlasnego ulokowania: kto i z jakiej pozycji mowi. Tyle, ze tak jak napisalam, dla mnie, wymog ochrony dla osoby, ktora byla na pozycji zdominowanej jest w gruncie rzeczy kontynuacja dyskryminacji.

Nie sadze, zeby mozna bylo mowic o braku wyczucia. Wrecz przeciwnie. Zreszta, nieprawda jest, ze w Polsce nie ma czarnych. Sa, chocby pilkarze, ktorzy spotykaja sie z potworna dyskryminacja i wciaz sa traktowani jako ci "murzyni".
To raczej my udajemy, ze nie mamy problemu i nie jestesmy rasistami. I moze dlatego ta praca nas drazni?

Poza tym, mnie do konca nie interesuja "intencje" artystow, ale to, w jakis sposob praca dziala, funkcjonuje w dyskursie. A ta wywoluje sporo zamieszania i zmusza do myslenia, wlasnie poprzez te niejednoznacznosc.

Pozdrawiam

Zupełnie się zgadzam z Przystojniejszymodsasnala. Nic dodać, ani nic ująć.

Iza, może w tym jest problem, że dyskurs naukowy jest wobec siebie autodestrukcyjny? Jeśli nie ma wyjścia z zaklętego koła teorii i jej aplikacji to nie znaczy, że inni też kręcą się w kółko i widzą to co my przy użyciu naszych wyrafinowanych kategorii. Osobiście wierzę w rzeczywistość poza tekstem i teorią. ;) Tylko nie obruszaj się na to. Nie napadam na Ciebie, bo sama im więcej czytam siebie tym bardziej jestem przerażona jak teoria formatuje widzenie i myślenie... ;)

Pan Kozak - Tłumaczenie interpretującym, co artysta miał na myśli przez samego artystę jest zawsze nieco żenujące - bez urazy. :)
Ja widzę Pana fotografie zupełnie w ten sam sposób, w jaki Przystojniejszyodsasnala - i wielu tak to będzie widziało, chyba że Pan da podtytuły, że Pan tym straszy "kolonizatorów" (Kolonizatorów w "" czy bez? ;). I nawet w takim wypadku może być sporo niepewności, czy Pan sobie aby nie robi jaj... ;) Może pomysł był ciekawy, ale jakoś dobór materiału zawiódł? W każdym razie technicznie ładne. :)

Ciepło,

Biali murzyni!To dobry trop:)

Szanowna Pani,

Widz, który odmawia artyście prawa do mówienia na temat swoich prac (bo jest to rzekomo "żenujące") jest dla mnie konserwatywny i filisterski - nie traktuje bowiem artysty jak pełnoprawnego uczestnika gry interpretacyjnej, lecz jedynie jako niemego podwykonawcę dzieła.

Pyta się Pani gdzie w Polsce rezyduje poprawność polityczna? Otóż myślę, że rządzi ona właśnie w naszym pseudoliberalnym światku sztuki.

W kwestii teorii - czy sądzi Pani, że kilka nader ogólnych zdań o jakichś tam teoriach (jakich? czyich?), które rzekomo formatują jakieś życie (czyje? Pani?) można określić nobilitującym mianem "krytyki"? Proszę wybaczyć - dla mnie jest to tylko gołosłowny wyraz stereotypowych przesądów. Wypowiedziane przez Panią zdania lokują sie zatem w sferze nieweryfikowalnej subiektywności, której daje Pani wyraz mówiąc, że prace się Pani"nie podobają". Otóż Pani gust zupełnie mnie nie interesuje ponieważ nie może być miarodajnym kryterium oceny moich wypowiedzi i gestów artystycznych. Pani opnie natomiast - owszem - mogłyby mnie zainteresować, pod warunkiem jednak, że nie byłyby zbiorem ogólników. W tym kontekście doradzam, by zainteresowała sie Pani bliżej przemyśleniami teoretycznymi, które stoją za projektem "Zmurzynienie" (proszę w tym celu trochę "pograsować" po sieci).

Zupełnie nie rozumiem o jakich niezrozumiałych dla "Wschodnioeuropejczyka" teoriach Pani mówi - proszę o więcej precyzji i konkretów! I niechżesz nie będzie Pani taka obrażalska - wszak dziś "konserwatysta" to w Polsce zaszczytne miano :-)

"Wybitny przedstawiciel sztuki narodowej" to zacne miano!

Nie rozumiem jednak, dlaczego moją prośbę o precyzję i konkret (w miejsce subiektywizmu) bierze Pani za wyraz "nabzdyczenia"?... Co ma jedno do drugiego?

Proszę nam nie uciekać do swojego refugium. Zaręczam, że nikt tutaj nie będzie Pani atakować "wyzwiskami" (skąd w ogóle to przypuszczenie?). Pani obawa przed inwektywą sprawia, że serce mi mięknie, ale mimo to wciąż domagam się konkretów, a nie aluzyjek i odwracania KOTA ogonem, pani ALU :-)

Iza,

Ja się też pogubiałam... Artysta z jednej strony wyprasza sobie moje komentarze, mówi ogólnikami i krytykuje mnie za ogólniki, z drugiej prowokuje do dalszego gadania, "prosząc" o twarde fakty, a nie o aluzyjki... ;) To była nawet dosyć przyjemna sobotnia rozrywka...

Ja mam tu mój "tradycyjny" problem - w jakim kontekście mówimy? Polskim? Europejskim? A jeśli europejskim, to np. niemieckim, hiszpańskim, duńskim, czy brytyjskim? Globalnym? Znowu - kto nie pamięta o kolonizacji? Byłe kolonie, których współczesna tożsamość polityczna i kulturowa opiera się na doświadczeniu kolonizowania? Algieria nie pamięta? Środkowa Afryka? Indie? Chiny? Obie Ameryki? Kto nie pamięta? Polska nie pamięta, że była pod rozbiorami? Że była częścią sowieckiego bloku? Nie pamiętamy o Stasiu i Nel?

A w związku z tym, o czyją wyobraźnię pytamy? Czy nie za bardzo homogenicznie działa ten kwalifikator "nasza" przed wyobraźnią?

Jeśli Ciebie te prace skłaniają do pytań o stosunek do kolonizacji - to dobrze. Myślę, że np. studentów literatur obcych takie prace do stawiania takich pytań by nie skłaniały. A studentów ekonomii lub stosunków międzynarodowych - do innych. Tych, co plują w tramwaju na widok mojego przyjaciela - jeszcze do innych. Ale to jest oczywiście problem grupy docelowej i recepcji. I jeśli Tomasz Kozak zrobił swoje prace dla lewicowej elity, to ok. W tej grupie może nie pamiętamy, wyłączywszy tych, którzy się interesują teorią postkolnialną.

Myślę, że takie prace mogą skłonić do stawiania takich pytań tylko tych, którzy myślą podobnie jak artysta - jakkolwiek myśli, bo dla mnie nadal nie jest jasne o co mu chodziło w tych pracach... I uważam, że jest to dowód na "ograniczony zasięg" tych prac. Ale też owszem - zasięg oddziaływania prac wcale ni musi być masowy. Może być elitarny. Ale wtedy też dobrze określić kontekst.

Ja nie czytam tych prac wprost - przykro mi, że o taką krótkowzroczność mnie posądzasz. Ja się zastanawiałam nad tymi pracami i nic tam więcej nie zobaczyłam poza tym, co jest na wierzchu. Może to moja krótkowzroczność. A może tam po prostu nic nie ma "pod spodem"? Czy wszystkie prace artystyczne są sztuką, która się udaje? Czy te prace pana Kozaka muszą być udane? Ja właśnie od krytyków sztuki oczekuję, żeby mi powiedzieli - nie muszą etykietować co jest dobre, a co złe, ale niech mi pozwolą razem ze sobą rozważyć jakiej wartości jest to sztuka. I jeśli coś nie wychodzi, to czy trzeba koniecznie przekonywać - że wyszło?

Nie jestem krytykiem sztuki, ale widzem. I piszę to, co widzę i odczuwam. Czy mam do tego prawo? I jeśli jest w tych pracach coś więcej powyżej epater le bourgeois atakiem na polityczną poprawność w kontekście polskim, to chciałaby to zobaczyć.

I a propos politycznej poprawności - czy polityczną poprawnością jest także nie krytykowanie sztuki, nie wyrażanie głośno braku swojej admiracji wobec artysty uznanego w środowisku? Kwestionowaniem tego, czy kolejny eksperyment artystyczny się udał, czy też nie? Jeśli tak, to zatoczyliśmy koło... I jeśli kogoś uraziłam swoim brakiem politycznej poprawności - to z całego serca przepraszam! :)
Ciepło,

I jeszcze drobna, lecz istotna uwaga - Pani próbuje moje uwagi zaklasyfikować jako dąsy "nabzdyczonego" artysty. To pozornie wygodna taktyka, która zwalnia Panią z obowiązku mówienia o meritum. Zarazem jednak to wygodnictwo oddala Panią od szansy na zrozumienie "Zmurzynienia...". Być może zresztą zrozumieniem w ogóle nie jest Pani zainteresowana, kontentując sie satysfakcją wypływającą z prób deprecjacji tego, czego nie zrozumiała Pani "na pierwszy rzut oka". Mam wrażenie, że to właśnie ta deprecjacja całkowicie Panią satysfakcjonuje.

W tym kontekście muszę podkreślić, że o ile nie wymagam od Pani bezkrytycznej admiracji, o tyle byłbym bardzo zainteresowany merytoryczną i rzeczową krytyką. Niestety gołosłowne, subiektywne i nieweryfikowalne zarzuty podane w sosie małostkowych złośliwostek ("sztuka narodowa") na miano krytycyzmu bynajmniej nie zasługują.

Szanowna Pani,

Nie jest Pani oburzona? Dzięki Bogu! Zamiast oburzenia, smakuje Pani zatem swój niesmak. Jest to jednak proces równie jałowy, jak smakowanie oburzenia - problem polega na tym, że wciąż robi to Pani w sposób skrajnie subiektywny. Konkretów jak nie było, tak nie ma - nie znalazłem ich także na Pani blogu. Bo przecież konkretem nie jest kolejny ogólnik o "topowych" teoriach (jakich? Wszak nie istnieje jeden "intertekstualizm" - od czasów retoryki było ich w historii estetyki co najmniej kilka:-)

Przyznaję natomiast, że swoistym konkretem jest podana przez Panią definicja "sztuki narodowej". Brawo! Ma ona tę zaletę (jak większość tego, co Pani pisze), że jest nader ogólna. Dzięki tej ogólności zmógłbym w sumie zgodzić się z opinią, że jestem artystą "narodowym".

Negatywnie waloryzowanej sztuce "narodowej" przeciwstawia Pani pozytywny model sztuki "międzynarodowej". Problem polega na tym, że taka aksjologia implikuje konieczność mówienia o polskich sprawach po "amerykańsku". Pani niesmak budzi fakt, że o polskiej kulturze mówię przy pomocy polskich ikon. Chciałaby Pani, bym mówił o nich przy pomocy ikon amerykańskich? O Narutowiczu przy pomocy Obamy? To byłaby zgoła paradna ekwilibrystyka. Ten imperatyw amerykańskiej mowy mógłby być nawet ciekawy, pod warunkie jednak gdyby został przez Panią w w jakikolwiek sposób uzaadniony. Zamiast uzasadnień proponuje Pani jednak emocjonalną, histeryzująco arbitralną aksjologię. Jedyną legitymacją tej aksjologii jest Pani rzekome prawo do mówienia o tym, co Pani CZUJE. Tego prawa oczywiście nikt nie zamierza Pani odbierać, niemniej proszę nie oczekiwać, by w merytorycznej dyskusji afekt miał przewagę nad argumentem. Niestety to, co Pani pisze nie ma nic wspólnego z dowodzeniem swoich - jest to dyskurs jedynie-afektywny, pozbawiony w dodatku retorycznej efektywności.

Wobec braku argumentów i konkretów, jedyną taktyką jaką Pani stosuje, to dość nieporadne próby dezawuacji pracy przy pomocy eksponowania swojego "niesmaku". Wątpię jednak, by Pani "niesmak" miał jakąkolwiek merytoryczną wagę.

Zły link. Sorry!

blogali.wordpress.com/2008/09/28/obrazony-artysta-czyli-o-pulapkach-pewnej-pozy/

Szanowna Pani,

Pani dyskurs jest mieszaniną przeinaczeń, nieścisłości i kompletnego pomieszania pojęć.
Wbrew temu, co Pani pisze, ja nie używam argumentów ad personam. Gdybym napisał np., że "Ala jest dziecinna", to byłby to to argument ad hominem. Tymczasem postawiłem tezę, że to nie Ala jest dziecinna, lecz jei INTERPRETACJE są dziecinne. Tak więc nie dyskredytuję Pani osobiście. Natomiast - owszem - dyskredytuję merytoryczną wartość tego, co Pani pisze. W tym kontekście to, co nazywa Pani "prowokowaniem" do "ciągłej rozmowy" jest po prostu (bezowocną - jak się okazuje) próbą wydobycia z Pani enuncjacji jakiegoś merytorycznego konkretu. Czy takie próby to świadectwo "emocjonalnego rozstroju"? Wątpię - to (bezskuteczne) usiłowanie sprowadzenia tej rozmowy na merytoryczny poziom.

Proszę mi wierzyć, że w trakcie tych usiłowań wcale nie muszę "etykietować" Pani emocjonalności - ku mej uciesze Pani mnie w tym wyręcza - choćby nadużywając emotikonów w swoim tekście.

Przy tym niezdarnie usiłuje mnie Pani ubrać w kostium seksisty. Czy kiedykolwiek czyniłem aluzje do Pani seksualności (nazywając Panią "histeryczną babą")? Nie przypominam sobie. Proszę mi wobec tego oszczędzić żałosnych "genderowych" wytrychów. Pani płeć mnie w tej dyskusji nie obchodzi - odwoływanie się do afektów nie jest bynajmniej uwarunkowane przez Pani kobiecość, lecz raczej przez intelektualną słabość, która jest przypadłością - by tak rzec - uniseksualną.

Tak więc, Pani dyskurs miesza pojęcia (np. w kwestii rzekomej argumentacji ad hominem), posługuje się nieporadnymi insynuacjami (aluzyjki do rzekomego seksizmu), a wreszcie - grzęźnie w sposób zupełnie fatalny w OGóLNIKACH.

By w kwestii ogólnikowości tego dyskursu nie być gołosłownym, zatrzymam się na chwilę przy sformułowanej przez Panią definicji "sztuki narodowej". Otóż pisze Pani, że "sztuka narodowa" to taka sztuka, której twórca "bawi się konwencjami narodowymi, symboliką narodową, etc. Narodowa, bo jego prace są czytelne jedynie w kontekście narodowym, dla tych co znają Matkę Boską Częstochowską, Grottgera, Olbrychskiego, Sienkiewicza, Hoffmana, itp." Podstawową słabością tak sformułowanej definicji jest jej operacyjna nieprzydatność w procesie identyfikowania i opisu konkretnych zjawisk. Okazuje się bowiem, że w zakresie tak sformułowanej definicji mieszczą się zarówno Matejko i Grottger, jak i np. Pawlak (bo namalował polską flagę), Klaman (bo zaprojektował nową polską flagę), Rumas (bo wykorzystał figurę Matki Boskiej), a nawet Sasnal (bo namalował portret Narutowicza). Co łączy tych artystów poza tym, że faktycznie posługują się niekiedy "narodową" ikonografią? Czy wszyscy są artystami "narodowymi"? To definicyjna niedorzeczność.

Tak więc, Pani dyskurs jest ogólnikowy, ogólnikowość ta zaś prowadzi Panią na manowce niedorzeczności. Te manowce to obszar otumanienia, które sprawia, że właściwie już sama Pani nie wie, o czym pisze. Twierdzi Pani np., że "jeśli Pan Kozak tego nie zauważył, to wpis (dotyczący Fussa - T.K.) dotyczył używania poprawności politycznej w sztuce". Rzeczywiście tego akurat nie zauważyłem. Być może dlatego, że w Pani tekście nie pada ani jedno słowo na temat politycznej poprawności (chyba, że przyjmiemy, iż problematykę owej poprawności lokuje Pani wyjątkowo perfidnie zamaskowanej sferze eliptyczności - sferze zamaskowanej do tego stopnia, że całkowicie nieczytelnej).

I jeszcze w kwestii Fussa - pisze Pani, że moje odczytanie Pani interpretacji jest "redukcjonistyczne". Ja powiedziałbym raczej, że jest to po prostu odczytanie syntetyczne, które ujmuje istotę rzeczy, wskazując na absurdy "internacjonalistycznego" "projektu", który zobowiązuje artystów znad Wisły, by mówili językiem używanym nad Potomakiem.

Proszę mi wybaczyć to natręctwo, ale wciąż pytam, gdzie są konkrety - na temat kontekstu Zmurzynienia, intertekstualizmu etc.?

Pozostając w niesłabnącej nadziei, że wreszcie je od Pani usłyszę, pozdrawiam Panią chłodno - Tomasz Kozak :-)

Szanowna Pani,

Proszę nie spieszyć się z pożegnaniem. Obawiam się, że zanim ono nastąpi, będzie Pani musiała przełknąć jeszcze moją odpowiedź na na Pani najnowszy tekst, w którym wreszcie - obok rytualnych już paternalistycznych prztyczków - pojawiły się zalążki konkretów, do których z polemiczną radością odniosę się MERYTORYCZNIE. Jeśli Pani pozwoli, odpowiedź tę umieszczę JUTRO na Pani blogu (dziś niestety nie pozwalają mi na to inne obowiązki).

Odnośnie zaś "bufona" - to chyba właśnie jest, o ile się nie mylę, typowy argument ad hominem. Czy musi Pani przejmować złe obyczaje adwersarza? :-)

Mam wrażenie, że Pan Kozak może świetnie sprzedać swoje prace posłowi Górskiemu lub innym członkom jego klubu, którzy dumnie podzielają jego poglądy. W sam raz na ścianę.

wyborcza.pl/1,75248,5899886,PiS_odcina_sie_od_wypowiedzi_posla_Gorskiego_o_Obamie.html