Dorota Łagodzka, autorka tekstów w „Artmixie” zaczęła niedawno pisać blog Nie-zła sztuka

Z założenia jest on feministyczny i antygatunkowistyczny. Ciekawe połączenie i warto przywołać tu wyjaśnienie gatunkowizmu i związanego z tym reprezentowanego przez autorkę antygatunkowizmu:

Gatunkowizm jest najprościej mówiąc dyskryminacją ze względu na gatunek. Pojęcie zostało spopularyzowane przez profesora filozofii, etyka, Petera Singera, w książce Wyzwolenie zwierząt. Jest ono analogiczne do seksizmu (dyskryminacji ze względu na płeć) i rasizmu (dyskryminacji ze względu na rasę). Ta analogia została krótko acz sugestywnie pokazana w pierwszych minutach filmu Earthlings (Mieszkańcy ziemi), świetnego, ale najbardziej smutnego i przerażającego dokumentu, jaki widziałam w życiu, którego obejrzenie długo odchowywałam. Gatunkowizm polega na tym, że jeden z gatunków ssaków - ludzie, ustala nieprzekraczalną i absolutną granicę pomiędzy sobą a pozostałymi zwierzętami; granicę, która ma nie podlegać dyskusji. Wytacza argumenty, że człowiek jest inteligentniejszy, że ma zdolność mowy albo, że jako jedyny ma duszę. O duszy dyskutować nie będę, bo jest to kwestia wiary. (Dla mnie nie ulega wątpliwości, że jeżeli człowiek ją ma, to pozostałe zwierzęta tym bardziej!). Natomiast, co do dwóch pozostałych, czyli inteligencji/rozumu i zdolności mowy, to gdy uświadomimy sobie, że niemowlak lub niepełnosprawny umysłowo człowiek jest mniej inteligentny od szympansa, świni i psa, a mimo to jest "istota wyższą" i chronią go "prawa człowieka", podobnie zresztą jak osobę niemą, to okazuje się, że jedynym argumentem za wyższością staje się samo bycie człowiekiem.
I dalej autorka pisze tak:

Często kwestia dyskryminacji zwierząt nie-ludzkich budzi uśmiech politowania, problem jest spychany na margines dyskusji, szufladkowany jako infantylny. Jednak, ja napisał Emil Zola los zwierząt jest dla mnie ważniejszy niż strach przed ośmieszeniem, dlatego na tym ogólnie dostępnym blogu będę o tym pisać, głównie chyba w odniesieniu do sztuki, bo to "moja" dziedzina. Optymizmem napawa mnie fakt, że w dyskursie o kulturze wypłynęło ostatnio pojęcie posthumanizmu, który mam nadzieję, oznaczać będzie początek końca ery antropocentrycznej, zmierzanie ku osłabieniu wszechwładnego gatunkowizmu. Ale to takie moje, brzmiące dla wielu zapewne patetycznie, utopijne marzenia... :)

To bardzo ożywcze i warte przemyślenia podejście, choć rzeczywiście traktowane jako infantylizm, naiwność czy fanaberia („jak można zajmować się zwierzątkami, kiedy głodują dzieci?” – sama słyszałam to parę razy).

A swoją drogą, ciekawe, czy jest różnica między programem, o którym pisze Dorota Łagodzka a ekofeminizmem. Podejrzewam, że tak. Sama, chociaż byłam w partii Zielonych, oprócz może odrobiny przyzwoitości i uratowania przed niechybną śmiercią jednego kociaka, nie bardzo w sprawach związanych z ekologią się rozeznaję.

Tym bardziej jestem ciekawa dalszych wpisów na blogu Nie-zła sztuka, a zwłaszcza wpisów na temat sztuki i zwierząt...

Kiedy Dorota pisze „sztuka to suka”, od razu chciałabym jej podsunąć do interpretacji pracę „Suka” Doroty Nieznalskiej.  A co ze sztuką Olega Kuliga? Ha, jeden bardzo dobry student dostał ode mnie zaocznie zaliczenie za pracę, której niestety nie napisał, a o której jedynie opowiadał –  o związkach rodzinnych człowieka i zwierzęcia u Kuliga... (jeśli Pan to czyta, to bardzo proszę wreszcie mi tę pracę przesłać!)

Zresztą nie chodzi tylko o sztukę, pisałam tu kiedyś o swojej fascynacji „Uciekającymi kurczakami” (bo, jak traktować sugestywne odniesienia do Holokaustu w znakomitym filmie animowanym dla dzieci?...)

A na marginesie, rozczytałam się ostatnio w książce na temat psychologii kotów. A to w związku z nowymi mieszkańcami mojego domu. Nie mogę się powstrzymać, aby nie pokazać ich własnej działalności twórczo-sennej:

Kocie serce:

I koci walet:

Dodam, że to sami chłopcy ;-)

P.S. Nie komentowałam tu sprawy Ewy Majewskiej i „Obiegu”, bo trochę mnie to wszystko zażenowało. Widziałam natomiast, że czytelnicy mojego blogu są czujni i już wątek został podniesiony. Skojarzyło mi się to dlatego, że zawsze w prywatnych zdjęciach jest coś kłopotliwego (piszę to w odniesieniu do fotografii Livingston). Ta kłopotliwość jest też w tych fotkach moich kotów (w końcu to blog o sztuce, a nie o kotach...). A moje podglądanie ich przytulanek to jeszcze nie zoofilia, prawda?